Μάθημα : Ανθρωπολογία του Φύλου

Είναι μια ενδιαφέρουσα συζητηση. Και οι δύο ομιλήτριες ήταν πολύ ετοιμόλογες και πολύ συγκροτημένες. Μού έκαναν εντύπωση δύο σημεία, ένα στην αρχή, που οι ομιλήτριες αλλά και η παρουσιάστριά τους παραδέχονται ότι ενώ έχουν συγκεντρωθεί να μιλήσουν για ισότητα, ο χώρος και η κατάσταση δεν επιτρέπει την πρόσβαση σε άτομα τα οποία υποφέρουν από την έλλειψη της ισότητας (άτομα σε αναπηρικά καροτσάκια και άτομα με προβλήματα ακοής). Επίσης ήταν πολύ ενδιαφέρουσα η απάντηση που δόθηκε στο τέλος, σε ένα νεαρό μέλος από το ακροατήριο όταν παρατήρησε ότι η προσπάθεια να εξαλειφθούν οι διακρίσεις είναι καταδικασμένη, γιατί τα παιδιά που τα ακούνε, ζουν σε ένα περιβάλλον στο οποίο δεν μπορούν να πείσουν τους γονείς τους. Η απάντηση ότι αυτή η λογική του "δεν γίνεται τίποτα άμεσα, άρα δεν μπορώ να κάνω τίποτα" είναι προϊόν της νεωτεριστικής σκέψης κι είναι κι αυτή μια παραπλανητική οπτική. Τα πράγματα αλλάζουν με αργούς ρυθμούς, αλλά αλλάζουν. Μου έκανε εντύπωση γιατί πριν από λίγο καιρό κάπου άκουσα ότι ο λόγος που δεν μπορούν να φτιαχτούν πια έργα σαν τους καθεδρικούς ναούς είναι παρόμοια: οι άνθρωποι έχουν μάθει να θέλουν σύντομα τα αποτελέσματα και δεν έχουν το όραμα ενός στόχου που ξεπερνάει η δική τους ζωή ή ακόμα και έναν σύντομο ορίζοντα λίγων χρόνων. Αυτό πραγματικά είναι food for the thought!